NOAH 🇯🇵

久しぶりだな？ – Het is even gelden he?

maart 14, 2026

Daar ben ik weer met een nieuwe post. Ik heb van velen de vraag gekregen of ik nog leef, en het antwoord is: JA. Tenminste, zover ik weet! Ik ga in deze post iedereen een kleine update geven over wat ik allemaal heb uitgespookt deze afgelopen maanden en waar ik nu sta. Een paar leuke momenten die ik heb meegemaakt hier en andere dingen die mij zijn opgevallen nu ik hier al een half jaar woon.

Ten eerste, ik zou het bijna vergeten maar ik ben verhuisd. Ik heb nu een nieuw appartement. Deze bevind zich nog steeds redelijk in dezelfde locatie maar is 3x zo groot als mijn vorige. Ik kan nu dus zelfs mijn armen uitstrekken in mijn huis. Ik denk dat wat ik het meeste heb geleerd van mijn tijd in het microappartement is dat zelfs het genot van een TAFEL echt hoog kan zijn. Een van de dingen waar ik het meest blij mee ben in mijn nieuwe apartment is het feit dat ik een tafel heb. Ik kan nu normaal schrijven en zitten ergens. Nooit gedacht dat ik zo enthousiast over een tafel zou worden, maar voor alles een eerste keer. Ten tweede, mijn nieuwe woonwijk is een stuk rustiger. Ik woon hier nu in een wijk wat echt voor wonen is. Minder toeristen en dronken zakenmannen, meer mensen die de hond uitlaten. Al bij al is dit een goede verandering geweest!

Als een kerel van 25 mag ik het eigenlijk zo niet meer noemen, maar…. ik ben ook op schoolreisje geweest in deze tijd! Naar een aquarium om precies te zijn! Samen met mijn klasgenoten zijn we naar een aquarium geweest en hebben daar van alles gezien. Van rode pandas tot haaien! Het was best leuk om te zien dat er ook zoveel andere scholen hier op schoolreisje waren. Een van de dingen die mij het meeste is bijgebleven is het volgende. Tijdens het rondlopen hier hoorde ik een Japanner zeggen: 美味しそう！(Oishisou!) wat ongeveer betekent: Dat ziet er lekker uit! Het bewijst dan ook echt dat ze wel echt van vis houden hier. Ik denk dat Japanners het enige volk ter wereld is dat naar een aquarium gaat en zegt dat het er lekker uit ziet….

Het gekke van zo lang niet schrijven is dat ik nu al klaar ben met mijn periode. Ik ben in deze tijd veel bezig geweest met het verbeteren van mijn luister en lees skills, en ik kom nu op een punt waar het ook echt leuk wordt om dingen te proberen te lezen. Het voelt steeds minders als een super hoge berg die ik moet beklimmen, maar meer als een uitdaging die lastig is maar wel leuk om aan te beginnen.

Een van de momenten waar ik echt het gevoel kreeg dat mijn Japans beter is geworden was toen ik laatst naar de kapper ging. Ik zou voorheen echt mijn best hebben gedaan om op te zoeken wat ik moet zeggen, en voorbereiden voor ik naar binnen ging. Maar deze keer ging ik gewoon. “Ik wil het kort aan de zijkanten en bovenop ongeveer zo” (Dit zei ik in het japans natuurlijk niet in het nederlands) en ik kon zelfs een klein gesprekje hebben over waarom ik hier was. Het is niet veel, maar het was zo uit het niets al heel wat. Het leren van een taal is dan ook niet iets dat van de ene dag op de ander ineens SUPERVEEL veranderd natuurlijk.

Elke periode krijgen we hier iets dat wordt genoemd .定期テスト (Teikitesuto) een 4 uur durende toets die telt voor 70% van je punt die periode. Ik heb deze laatst gehad en een dikke 9.6 gehaald, wat mijn status als NERD in de klas nog meer vastzet. Maar ik ben er best trots op. Het feit dat ik veel heb kunnen sparen en daarom hier nu niet een bijbaantje hoef te nemen helpt enorm met mijn studies merk ik. Ik kan daarom s’ochtends enorm veel zelfstudie doen en echt goed inbijten in de taal. Veel van mijn medestudenten zouden zeggen dat ik gewoon heel slim ben op school, maar stiekem komt er ook wel wat werk bij kijken. Tuurlijk moet ik lekker nonchalant blijven doen op school, want dan lijk je cooler! Toch…..

In de tussen tijd is er weer een gast langs geweest. De enige echte BRUXXYMOCS. Hij was hier voor 2 weken en heeft in zijn eentje het land verkent. Het was leuk om hem in het echt weer te zien en gewoon weer even ouderwets te lullen. Het is best interesant om te zien wat anderen van Japan vinden, vooral als iemand die hier nu woont blijft het leuk om te zien wat mensen die niet per se de kennis van het land hebben zoals ik het vinden. De volgende gast die langs komt is mijn niet-zo-kleine-kleine broertje. Hij zal eind van deze maand langskomen, en ik beloof dat ik tegen die tijd iets meer posts zal maken….

Voor de rest heb ik vooral niet zoveel geschreven omdat ik echt druk was met leren en mijn leven hier. In de aankomende weken heb ik wat ideeen van posts die ik wil maken, dus ik zal iedereen blij maken met wat meer Noah in hun leven. Voor nu wil ik iedereen bedanken die alsnog deze website checkt zelfs toen ik niks gepost had. Volgende post zal gaan over 旅館 Ryokan -> Tradionele Japanse verblijfsplekken! Want hier ga ik binnenkort samen met een klasgenoot een weekendje naar toe! Tot de volgende keer!
１２月アップデート – December update

december 28, 2025

Vandaag ben ik weer terug met een nieuwe verhaaltje. Het is immiddels kerst en ik woon al bijna 3 maanden in Japan nu. In deze blog wil ik wat schrijven over hoe ik de eerste periode van school heb ervaren, hoe mijn leven is gesettled en wat verder ter tafel komt. Ik hoop dat iedereen die dit leest een fijne kerst heeft gehad en alvast een fijn 2026 toegewenst!

Voor mij zit de eerste periode op school er weer op. Omdat er zoveel nieuwe was hebben deze weken ook wel echt voorbij gevlogen, iets wat ik op het begin niet zo zeker wist, maar nu toch wel als heel fijn heb ervaren. Op school zijn er verschillende niveaus, en ik was geplaatst in het starter niveau wat op het hoogste tempo ging. Dit was eerst even teleurstellend, maar omdat je vanaf het begin ook kan oefenen met praten is het wel fijn. Zo kan je rust in het praten komen en zinnen steeds langer en uitgebreidt maken. Het was moeilijk op het begin omo er eeven in te komen, maar mijn schoolstof was redelijk makkelijk. Vandaar dat nu ik mijn rapport terug heb ik ook kan zien dat deze periode ik geen enkele keer een punt lager dan een 9,4 heb gehaald. Een mooi resultaat en al helemaal als je meeneemt hoeveel moeite ik op HAVO/VWO altijd had met talen. Ik heb nu ook wel een level bereikt waar ik ook echt mezelf goed verstaanbaar kan maken en de meeste normale interacties die je op een dagelijke basis hebt (met de leraren, bij de super, op de trein) prima kan voeren in het Japans. Tuurlijk is het formuleren van een zin soms nog lastig, maar dat is een kwestie van oefenen. Ik kan een prima stukje lezen al en menig kinderboek zou ik mijn eigen kunnen maken. Voor een jongevolwassenen boek ben ik nog echt niet klaar, maar langzaam beetje bij beetje wordt je bezig. Het leren van een taal is dan ook niet iets wat je in een 2,5 maand kan doen natuurlijk.

Mijn appartement bleek toch een te grote upgrade naar benenden te zijn voor mij. Het Tokyo style microappartment wordt dus in het nieuwe jaar omgeruild naar een iets groter iets met een bank en een keuken. Het koken en vooral de avonden in het krappe appartement bevielen me toch niet geweldig. Vandaar dat ik ook weer kan meemaken hoe het is om te verhuizen hier, maar gelukkig heb ik wat vrienden hier die me gaan helpen met de tassen verslepen, dat is al een groot verschil met toen ik in Japan aankwam de eerste keer natuurlijk. Als ik daar zit zal ik weer een paar mooie fotos maken!

Nu een klein stukje over KERST. Vele vragen zich af hoe Kerst wordt gevierd in Tokyo. Vieren ze het uberhaupt hier? Als je de fotos op het internet ziet zou je zeggen in volle teugen. En het is zeker ook mooi versierd hier. Op vele plekken hebben ze hier licht kunstwerken die ook wel イルミネーション wordt genoemd. Dit is het meest voorname in Tokyo als het aankomt op het vieren van kerst. Ook kerst nummers zijn van de partij. En zelfs hier hebben ze All I need For Christmas, maar ook een paar Japanse kerstnummers. Het grote verschil komt aan op de kleding van de mensen zelf. Vrij weinig kerstmutsen of truien. Hoewel alle plekken buiten mooi zijn versierd hebben ze vaak zelf gewoon nette kleren aan en niet per se iets voor kerst. Dat komt denk ik ook omdat die lichtshows veel zijn om selfies met je vrienden/vriendin te nemen. Dan wil je er natuurlijk op je beste uitzien. Als het op het eten aankomt dan is het allemaal ook echt wat anders. Hier draait het vooral om 2 tradities. Kersttaart en Kip. Hoewel dit vooral een Marketing campagne is, is er zeker een significant gedeelte van de Japanners dat daadwerkelijk gefrituurde kip eet voor kerst. En na het dit jaar geprobeert te hebben zou ik zeggen dat het zeker niet verkeerd is, maar ik zou er niet voor naar Japan komen. Wij hebben Kerst ook nog op z’n Shinjuku’s gevierd hier door tot 5 uur met een paar Japanners samen te darten en te zuipen. Ik even goed mijn Japans oefenen en hun even lekker hun Engels bijspijkeren. Wat dat betreft een geslaagde en unieke avond! Hoewel de dag erna wel lekker droevig was…

Vandaag op tweede kerstdag zitten we op het vliegveld naar Sapporo om daar in Hokkaido te gaan kijken waarom alles hier over Hokkaido lijkt te gaan. Als het op eten aankomt wordt Hokkaido hier altijd bekene als het beste van het beste. We gaan zelf maar eens beslissen of dat allemaal waar is door daar de boel te gaan verkennen. Daarover meer in de volgende post!
高尾山 – Mount Takao

november 23, 2025

Vandaag ga ik wat vertellen over een activiteit die ik ergens in het weekend heb gedaan. Het beklimmen van Mount Takao, een berg net buiten Tokyo waar je een prachtig uitzicht over de omringende bergen van de stad kan krijgen. Het begint allemaal met een treinrit van een dik uurtje naar de rand van Tokyo. Met elke halte kan je de gebouwen lager zijn worden, meer gras komt tevoorschijn en langzaam maar zeker komen we terecht in het platteland. Iets dat wat anders is dan de betonnen zee om mij heen in Shinjuku. Met wat lunch van de Conbini gekocht in onze rugzak gaan we eerst een van de meest belangrijke dingen voor een mens in de ochtend doen. Koffie drinken.

Met het bakkie pleur naar achtergegooid gaan we de berg op beklimmen. Terwijl we naar boven gaan kan je echt al merken dat het herfst is. Je ziet namelijk al de kleuren echt naar voorkomen. De klim, die je te voet en met een kabelkarretje kan doen, duur ongeveer een dik uur naar boven en iets minder naar beneden. Wij zijn natuurlijk te voet gegaan, we zijn immers geen watjes! Nu kwam dit ook wel door de hele lang wachtrij bij het station, maar dat maakt ook niet uit! Voet voor voet, langzaam maar zeker klimmen we naar boven. Het duurt even, maar dan heb je ook wat. De klim is vrij simpel en eigenlijk niet heel merkwaardig. Hoewel het op het begin steil is, wordt het na een uurtje wat platter als je bij de tempels aankomt.

Als je eenmaal boven aankomt bij de tempels kan je rustig hier doorheen wandelen. Het is aardig druk voor een berg, maar wel op een leuke manier. Je ziet ook dat het een activiteit is die meer locale mensen doen. Al het drukke Tokyo tourisme is hier een stuk minder terug te zien, maar je ontsnapt er natuurlijk nooit aan. Met goede moed bekijken we alle tempels en komen we rustig aan bij de top. Een plek die mensen als een excuus gebruiken voor een ‘beloning’. Als ik bovenaan kom zitten er honderde mensen lekker te lunchen en bijna alle mannen zitten aan een blik bier. Je moet ook genieten dat je het geredt hebt natuurlijk. Ik had helaas geen bier bij, dus voor mij bleef het bij een broodje eiersalade. Maar dat zouden we zeker goed maken wanneer we terug zijn in Tokyo.

Op de terugweg gaan we ook nog een klein stukje over een andere trail. Deze laat je nog meer door de bossen lopen, over een hangbruggetje met knikkende knieën en nog een paar mooie zijstukjes met prachtig uitzicht. Al bij al was het een topdag, ik zou het ook zeker aanraden als je wat langer in Tokyo bent en al dat beton wel beu bent. Maar maak mijn fout dan niet, en koop je blikje bier onderaan de berg zodat je niet als enige zonder staat op de top!
雨のハロウィン – Een natte Halloween

november 22, 2025

Vandaag ben ik terug met het beloofde verhaal over Halloween. Het is weer een tijdje terug dat ik iets heb geschreven, maar nu heb ik dan ook een paar dingen om weer over te vertellen. Ik zal beginnen bij het verhaal over Halloween, en zoals iedereen weet hoort bij Halloween ook een outfit! Ik heb met wat zooi van UNIQLO en een mooi maskertje van de DONKI een outfit bij elkaar geknutseld.

Hoewel sommige misschien herkennen wie ik verkleed als ben, ben ik bang dat het ‘nerd gehalte’ en de gemiddelde leeftijd van de mensen die mijn website bezoeken toch iets te laag ligt om dat te weten! Ik ging als ‘Chainsaw man’ verkleed, een populair character van een Japanese Anime die zoals de naam verklapt, een chainsaw als gezicht kan krijgen. Tuurlijk gebeurt er meer in het verhaal, maar dat is alles wat je moet weten om mijn outfit te kunnen begrijpen!

Op school heb ik na deze dat zeker wat fans gekregen. Eenmaal aangekomen waren er verschillende mensen die met mij op de foto wouden en ook onze leraar van de dag was zeker on de indruk. Hoewel het met dat ding op mijn kop best warm was hield ik het toch maar vol. Je kan namelijk maar een keer per jaar als een gek in de klas zitten en daar moet je gebruik van maken! Hoewel er niet veel verkleed waren, was er wel iemand die minstens zoveel moeite in zijn outfit heeft gestopt als ik!

En nu voor het main event: Shibuya! Op dit moment is Shibuya waarschijnlijk het meest bekende gebied in Tokyo wereldwijd. De naam kennen velen van Hachigo (de hond die op zijn eigenaar bij het station bleef wachten, ondanks dat hij was overleden voordat hij terug kom komen), Shibuya crossing en nog een paar andere bekende voorbeelden. Een van de dingen die Shibuya bekent heeft gemaakt is Halloween. Elk jaar was er een gigantisch feest in de stad, waarbij mensen op straat verkleed samenkomen en gezellig drinken en feest vieren. Helaas waren vele van de feestgangers niet heel netjes en was de dag na halloween het altijd een complete bende in Shibuya. Dit heeft er uiteindelijk voor gezorgd dat de gemeente drinken in de stad heeft verboden op straat en zo ervoor probeerde te zorgen dat niemand meer buiten feest viert en troep achterlaat!
Zelf was ik benieuwd hoe ‘erg’ het kan zijn en hoeveel mensen er wel niet waren op de locatie. Iets waar ik snel genoeg achterkwam. Bij aankomst stond ik eerst 40 minuten vast in het station, net alsof je naar een druk stadium gaat loop je steeds 1 centimeter vooruit. Maar wat het nog erger maakte was het feit dat het buiten keihard regende. Met mijn lengte is de regen echt het meest verschrikkelijke in Japan. Niet omdat de druppels mij meer raken ofzo, maar omdat de Japanners hun paraplus precies op mijn oog hoogte houden! Al bij al geen pretje dus.
Na tot op het bot nat geregend te zijn komen we uiteindelijk met een groep mensen aan bij een restaurant waar we op de 40e verdieping een hapje eten en even bijkomen. Binnen waren ook mensen verkleed, maar duidelijk niet iedereen. De echte feestgangers waren op straat in de regen aan het springen waarschijnlijk, iets wat ik zelf liever achterwegen liet. Toch zijn we er uiteindelijk weer tussenuit geslipt, langzaam maar zeker naar een bar gegaan waar wel verklede mensen waren. Ik kwam hier nog iemand tegen die als het zelfde personage als ik verkleed was, maar in alle eerlijkheid. Hij deed het een stuk beter als ik. In deze bar stonden echt honderden mensen, de rij voor drankjes was langer dan voor de Baron en de muziek stond zo hard dat in vergelijking Joni’s muziek thuis muisstil was. Niet per se een lekkere plek om te zitten en een beetje te socializen. Na een klein uurtje mensen gekeken te hebben besluiten we rond middernacht maar naar huis te gaan. Het is weer mooi geweest.

Heb ik spijt dat ik ben gegaan? Nee, zeker niet. Zou ik nog een keer gaan? Nee, dat ook zeker niet. In mijn mening was het veel te druk, en met het verbod aan drinken buiten ontstaat er een beetje verwarring waar mensen naar toe moeten gaan. Wat is de ‘place to be’ zegmaar. Hoewel het intersant was om mee te maken, zou ik volgende keer denk ik een wat rustigere plek opzoeken om het te vieren. Wellicht in een karaoke hokje of gewoon gezellig in een bar die niet ontploft van de mensen. Maar ja, ik denk dat als de zon had geschenen het ook zeker een heel andere dag was geweest. Maar een ding kan ik wel zeggen nu. Ik heb Halloween een keer in Shibuya gevierd.
日本の日常生活 – Dagelijks leven in Japan

oktober 29, 2025

Vandaag wil ik een stukje schrijven hoe een gemiddelde dag in mijn leven hier eruit ziet. Het is net wat anders dan uit bed rollen, mijn computer open klappen en code tikken en koffie slurpen totdat de tijd erop zit zodat ik kan gamen op mijn kamer! Maar in een zekere zin is het ook weer niet heel erg verschillend!

Ik wordt s’ochtends wakker rond 8 uur. Dat is het streven teminste, en ik moet zeggen dat lukt me vaak ook nog wel. Ik begin de dag met een glaasje melk (omdat ik nog geen koffie apparaat heb aangeschaft) terwijl ik hier de gordijnen open doe. Ik check de berichtjes op mijn telefoon, spring even onder de douche, speel de NYT wordle en kijk op mijn schema wat ik vandaag voor school moet doen. Als er rijst over is van de dag daarvoor maak ik een オムライス – Omurice als ontbijt en als dat er niet is? Dan wordt het gewoon een boterham met kaas, worst of pasta! (Of als ik me heel geniepig voel eentje met de uiterst waardevolle Calve Pindakaas). Dan is het leren geblazen totdat ik naar school ga.

In Japan is het normaal dat je de stof die je vandaag in een les gaat leren voorbereidt de dag ervoor. Dus stel we gaan vandaag hoofdstuk 8 behandelen op school, dan leer ik de stof van dit hoofdstuk alvast en maak ik aantekeningen. Zo kom je voorbereidt de les in om meteen de stof toe te passen en mogelijke vragen te stellen.

Rond 12 uur sla ik de deur achter me dicht en vertrek ik richting Shinjuku station. Ik druk me door mensen masse richting platform 13 om daar de trein richting Akihabara te nemen. Tijdens deze korte treinrit luister ik even naar muziek, speel ik een spelletje, lees ik het nieuws of oefen ik mijn huiswerk nog wat. Totdat ik uitstap en nog een lekker stukje kan lopen richting school! Mijn vaste halte is niet de snelste om naar school te gaan, dat zou namelijk de metro zijn, maar ik vind het lekker om mijn stappen te maken terwijl ik naar school ga. Ik loop een rondje door de wijk en ga naar school om daar te gaan blokken.

Tijdens deze lessen leer ik over Grammatica, woorden en alles wat je misschien nodig hebt om Japans te kunnen spreken. Het motto van de school is om functioneel Japans te leren. Je kan heel veel Japans weten, maar dat betekent niet dat je het kan toepassen. Daar focust de school dan ook op. In de lessen leren we Grammatica punten die we daarna herhalen in spraak opdrachten met klasgenoten, schrijf opdrachtjes of iets in die trend.

Een ander groot gedeelte van school is dat we elke dag huiswerk hebben, en zowat om de dag een toets. Deze toetsen tellen allemaal mee voor je eind resultaat dat bepaalt of je een niveau hoger gaat komen of niet. Je moet dan ook flink bijpoten om bij te blijven met alle stof. Iets dat mij persoonlijk best wel goed afgaat tot nu toe! Het klassen schema veranderd nog iets als je in een wat hoger niveau komt, iets wat ik als het goed is ergens over een klein half jaartje ga meemaken, maar daar vertel ik dan wel wat meer over. Een voorbeeld van een huiswerk opdracht die ook deels op de toets kwam vandaag is als volgt: Beschrijf jouw vorige zaterdag. Hierop antwoord je dan met een klein verhaaltje. 10 uur ben ik opgestaan, ik heb Toast als ontbijt op, Ik ben naar Akihabara met de trein gegaan, etc.

Aan het eind van een lange studie dag klinkt om 17:15 de bel en mogen we het lokaal verlaten! We krijgen hier dan nog wat huiswerk in onze handen geduwd en we kunnen gaan. Ik loop mijn zelfde rondje weer naar huis, maar stop nog even bij een コンビニ – Konbini om even wat snels te eten te halen, aangezien mijn koken meestal pas laat klaar is. Meestal valt de keuze op een おにぎり – Onigiri of een メロンパン – Melonpan die ik in mijn tas stop op de weg naar het station. Deze ‘avondspits’ is heel anders dan de trein in de middag. Het is niet gewoon druk, het is immens druk. Als je nog niet geloofde dat mensen echt de trein in worden gedrukt, dan zou een doodgewone woensdagavond in Tokyo een geweldig voorbeeld zijn om te laten zien dat het echt bestaat. Hutjemutje in de trein, een beetje muziek luisteren tot ik ze hoor omroepen ‘Shinjuku station’.

Dit is waar het gevecht dan echt begint. Een schiet gebedje voordat je door de duizenden mensen zwemt. Het is zo druk dat je het eigenlijk niet kan geloven. Ik zei het in een telefoon gesprek met mijn ouders, maar er is niks aan gelogen. Het is hier elke avond net zo druk als een Muse concert. Als je op een wonderlijke wijze het station uit bent gekomen is er nog een obstakel. Namelijk voor Shinjuku station staat een bekend billboard waar een kat allerlei dingen op doet. Iets dat er leuk uit zien, maar tientallen touristen staan hier met hun telefoon voor het kruispunt stevig de weg te blokkeren bijna 24/7. Ik kan jullie garanderen, zo intens is het billboard ook niet, maar ja, ik snap dat mensen het leuk vinden. Ik loop lekker terug naar mijn huis, knal m’n schoenen uit en begin aan de avond.

Rijsten in de rijstkoker flikkeren en aan die handel! (Bedankt aan de sponsors voor de Rijstkoker) Terwijl de rijst kookt ga ik mijn huiswerk maken, en als dat af is vind ik het meestal wel mooi geweest met leren. Onder het genot van een glaasje water of soms wat Pocari Sweat – Sportdrankje ga ik wat filmpjes kijken op mijn laptop en wat Anime (Japanse Tekenfilms). Met maaltijd in hand eet ik dit allemaal op en poets ik mijn tanden. Ik kijk nog wat verder in bed tot mijn ogen te zwaar worden en dan zit de dag erop.

In mijn volgende post zal ik wat vertellen over Halloween! Ik heb zelf een outfit die ik naar school aan ga doen, en ik ga verkennen hoe in Tokyo Halloween gevierd wordt. Een feestdag die hier ook veel negatieve press heeft gekregen! Maar daarover volgende keer meer. Voor iedereen die het zover heeft gelezen, bedankt voor het lezen en tot de volgende!
お帰りなさい – Welkom thuis!

oktober 15, 2025

Naast dat het leven in Japan natuurlijk anders is, komt daarbij ook nog het feit dat het leven in een grote stad heel anders is dan in het gezellige Brabantse platteland. Vandaag wil ik iedereen een kleine room tour geven van mijn schoenendoos waar ik de komende tijd ga verblijven. Met een adembenemende 12 m^2 en voor de een mooie 540 euro per maand mag ik verblijven hier in mijn appartementje.

Huiswerk / Gaming setup

De schoenendoos

Ongebruikte keuken

Wat heb je dan voor dat geld? Nou, niks dat je gaat verbazen om heel eerlijk te zijn. Maar wel alles wat je nodig hebt om rond te komen. Ik heb een bureautje waar ik af en toe een spelletje kan spelen en mijn huiswerk kan maken. Dit bureau is precies groot genoeg dat ik met gespreide benen hier net aan kan zitten. Daarnaast een verassend groot bed waar ik weliswaar gewoon helemaal plat op kan liggen en NIET uitsteek. Ik moet ook zeggen, tot nu toe zit het bed een stuk lekkerder dan het bureau dus als ik terug kom van school plof ik meestal meteen daarop.

Daarnaast heb ik ook een prachtig keukentje dat tot nu toe ongebruikt is. Dit komt voornamelijk omdat ik nog alle ongein die te maken heeft met koken moet kopen. Een pan, een snijplank, kruiden, rijstkoker, etc. Stiekem telt dat allemaal best wel op, en aangezien ik tot nu toe gezonde maaltijden voor 6 euro heb gegeten buiten de deur is het nogal lastig om de motivatie te vinden om mijn innerlijke chef kok naar boven te halen. Ik heb wel beloofd dat ik worstenbroodjes zou maken hier, dus ik zal ergens deze dagen toch maar eens een oven en een paar andere dingen moeten halen.

Nederland Shrine

Schoenen hoekje

Badkamer

Zoals elk Japans appartement / woning hebben we ook een opstapje waar je je schoenen uit kan doen. Toen laatst de man voor de gas aansluiting kwam deed hij dan ook netjes zijn schoenen uit voordat hij kwam kijken of het overal werkte. Een prachtig badkamertje waar ik dus NIET rechtop kan staan is er ook nog bij. Verassend is wel dat de douche redelijk hoog kan hangen, dus daar kan ik wel redelijk recht onder staan. Ook zit hierbij een typisch Japans toilet met een ingebouwde bidet. Vele zullen dit nog nooit gebruikt hebben, maar dankzij dit ding hoef ik niet 20 keer te vegen voordat ik kan opstaan. Ik ben een groot fan dus!

Ik heb ook nog een mooie shrine met alle lekkere spullen uit Nederland die mij geschonken zijn. Een mapje met mooie woorden over mij waar ik in kan bladeren als ik het thuisfront mis. Een potje Pindakaas die ook op de Japanse boterhammen prima smaakt. Drop, Pepernoten en stroopwafels. Deze heb ik een beetje verstopt aangezien ik het lastig vind om ze niet allemaal in de eerste maand al op te snaaien.

Ook heb ik een balkonnetje waar ik prima uitzicht heb over Shinjuku. Ik zal in een andere post wat meer uitleggen over waar in Tokyo ik nou daadwerkelijk woon. Tot die tijd kan ik jullie vertellen dat het uitzicht dat te zien is op die foto bij verre na een van de rustigere delen is van Shinjuku aangezien Shinjuku eigenaar is van het drukste station op aarde, en ik heb het geluk dat ik elke ochtend tegen de eindeloze stroming aan Japanners mag inzwemmen om zo mijn eigen trein te halen. Ach ja, het heeft ook wel wat. Nooit gedacht dat ik dat zou zeggen over vroeg opstaan en met de trein gaan….
日本へようこそ – Welkom in Japan!

oktober 12, 2025

Na een 20 uur lange vlucht, heel veel Gratis Heineken van China Airlines en veel te veel afleveringen van series ben ik er eindelijk: Tokyo. De stad die nooit slaapt! Nou, dat was misschien een andere, maar het kan net zo goed gelden hier. Nadat ik geland ben en met mijn 2 gigantische reistassen midden door het drukste station van de wereld (Shinjuku Station) banjer kom ik aan op mijn apsartementje om daar alles in te gaan richten.

Toen ik mijn schoenen uit trapte en mijn tassen neergooi in de gang voelde het toch even raar. Ik ben er nu eindelijk. Een 2 weken lange afscheidstour thuis, een supere lange opbouw met heel veel papier werk, maar hier zit je dan. Aan de andere kant van de wereld in mijn 12m^2 schoenendoos met niet meer dan een kleine keuken, douche, bed en bureautje. Aan de ene kant voelt het heel goed dat mijn doel na al die tijd is bereikt, maar aan de andere kant ook wel een beetje eenzaam. Ik begin meteen met alles uitpakken en dingen klaar zetten voor de dag erna. Voordat ik lekker kan gaan ontdekken en leven moeten er ook nog de benodigde administratieve rompslomp gebeuren. Langs het gemeentehuis voor pension, verzekering en adres registratie. Een telefoon abonnement afsluiten. Huurcontract ondertekenen. Het is niet per se het leukste, maar ook wel belangrijk om niet het land in week 1 al uitgezet te worden. Gelukkig zit ik nog redelijk in de roze bril fase en is zelfs naar het gemeentehuis gaan hier ‘leuk’ en ‘nieuw’. Zolang het maar bij een keer blijft natuurlijk.

Met een gezonde 3 uur slaap gedurende de reisdag is het dan ook geen wonder dat mijn eerste dag in Japan niet afsluit met een knaller. Ik val stilletjes in slaap nadat ik al mijn tassen heb uitgepakt. Home sweet home.

Shinjuku

Taiwan Airport

Wachten op de bus…